Socijalistička partija Srbije pobedila je na lokalnim izborima u Kragujevcu samo dva puta i to oba puta 1992. godine, kada su organizovani prvi višestranački izbori za gradske i opštinske organe vlasti. U maju 1992. opozicija je bojkotovala izbore i SPS je osvojio 58 odborničkih mandata, radikali četiri i pet jedna grupa građana (tada je kragujevačka Skupština imala 67 odbornika).
U decembru iste godine održani su novi lokalni izbori i socijalsti su ponovili skoro isti rezultat. To je bila poslednja pobeda SPS-a u Kragujevcu jer su na svim budućim izborima ostajali u manjini.
U novembru 1996. SPS je izgubio od koalicije Zajedno rezultatom 41 prema 23, a poraz su priznali tek posle dugih građanskih protesta. Onda je došla 2000. godina kada su udružene stranke Slobodana Miloševića, Mirjane Marković i Vojislava Šešelja i na republičkom nivou poraženi od Demokratske opozicije Srbije (DOS). U Kragujevcu je takođe koalicija SPS i JUL ubedljivo poražena, dok su radikali ostali bez odbornika jer njihovi kandidati nisu pobedili ni u jednoj izbornoj jedinici (bili su to poslednji izbori po većinskom sistemu).
U septembru 2004. lokalni izbori se prvi put održavaju po proporcionalnom sistemu grada Kragujevca osvajaju – samo osam. Ubedljivi pobednik bila je lista „Zajedno za Kragujevac” Veroljuba Stevanovića.
Osam odbornika socijalisti dobijaju i 2008. godine, iako su tada nastupali u koaliciji sa penzionerskom strankom (PUPS) i Jedinstvenom Srbijom Dragana Markovića Palme. Međutim, tada dolazi do onog čudnog „pomirenja” demokrata i socijalista na inicijativu Borisa Tadića, pa i kragujevački SPS staje uz skupštinsku većinu Veroljuba Stevanovića. Nije ozvaničena nikakva koalicija, već se sve svodilo na neformalnu podršku, ali je ona stvarno funkcionisala.
Na lokalne izbore 2012. socijalisti opet izlaze sa PUPS-om i Palmom i zajedno uspevaju da dobace do deset odborničkih mandata u gradskoj Skupštini, ali i dalje podržavaju Veroljuba Stevanovića koji je opet, sada u koaliciji sa Ujedinjenim regionima Mlađana Dinkića, u Kragujevcu ubedljivo pobedio.
Zaokret se, međutim, dešava u oktobru 2014. godine takozvanim „karantinskim prevratom”, kada su naprednjaci „prekomponovali” vlast u Kragujevcu, jer su napravili novu skupštinsku većinu pridobijajući druge odborničke grupe, pri čemu su socijalisti prednjačili u „iskazivanju ljubavi”, sećajući se bliskosti sa radikalima devedesetih godina.
U naredna dva izborna ciklusa na lokalnom nivou, 2016. i 2020. godine, SPS je u Kragujevcu opet nastupio sa Jedinstvenom Srbijom i postigli su skoro iste rezultate: prvo deset, pa devet odborničkih mesta, da bi posle konstituisanja Skupštine formirali zasebne odborničke grupe. Sa nešto više od 6.000 glasova koje su dobili 17. decembra prošle godine gradski socijalisti osvojili su šest mandata, ali sada bez koalicije sa Palmom, čiji su predstavnici ovoga puta išli sami i nisu prešli cenzus, što znači da oni na kragujevačkim lokalnim izborima još od 2004. godine ponavljaju nizak rejting kod glasača.
Međutim, očigledna je njihova taktika, koju diktira šef Ivica Dačić, da se kad god mogu prišljamče vladajućoj većini ili pripomognu da se ta većina napravi. Tako je i na državnom i na lokalnim nivoima. Ustvari, oni sa malim kapacitetima obično budu onaj „jezičak na vagi” koji pretegne na stranu onih kojima će pripasti vlast.
